Ir-Restorant ta' Erik

Erik kien ilu żmien twil itella’ u jniżżel x’jaqbad jagħmel bil-ħanut tat-te, li wiret mingħand zijuh Grezzju. Kien ħanut ċkejken, f’kantuniera fil-qalba tal-Belt. Zijuh qatt ma kien ħa ħsieb jagħtih passata żebgħa jew jibdel l-għamara antika, għax il-parruċċani xorta baqgħu dejjem ġejjin għal dik il-belgħa te jew kafè u xi biċċa ħobż mixwija, jew xi żewġ pastizzi. Biss il-ħanut issa kien ilu magħluq għal xi ħames snin u l-parruċċani kienu, jew mietu bħal zijuh, jew inġabru f’xi dar tax-xjuħ.

“Imma biex terġa’ tiftħu trid kemxa flus ġmielha,” ħaqqitha ma’ Erik martu Wilma, hekk kif żewġha reġa’ qajjem is-suġġett.

“Naf, naf. Mhux għalhekk ninsab indeċiż dwar x’se naqbad nagħmel!” weġibha lura Erik. U kompla jgħid, “Il-vantaġġ li fih hu, li l-ħanut jinsab f’post ċentrali ħafna u hu milħuq minn ħafna ħaddiema li għandhom l-uffiċini fil-madwar.”

“Għalhekk għandek tbigħu u ġġib somma flus tajba tiegħu, speċjalment issa li se nidħlu f’iktar spejjeż,” ippruvat tikkonvinċih Wilma. “U jekk tirranġah u tiftħu, min se joqgħod fih?” riedet tkun taf il-mara.

Erik kien diġà deċiż x’se jagħmel, imma lil martu kien għadu ma wrieha b’xejn. Beda jibża’ jgħidilha, għax żgur li ma kinitx se tieħu gost u ma kellux aptit jisma’ prietki mingħandha. Però, kien wasal iż-żmien li jispjegalha l-pjan tiegħu.

“Wilma, inti taf kemm il-ħanut taz-ziju Grezz kien u għadu marbut ma’ qalbi,” beda Erik. “Tista’ tgħid li trabbejt fih, u ma nixtieqx li narah f’idejn ħaddieħor.”

“Imma, Erik…” ħatfitu martu.

“Stenna ħa nkompli nispjegalek,” qatgħalha kliemha żewġha, “imbagħad għid li għandek tgħid wara.”

Wilma ma tkellmet xejn, imma ħasset li dak li kellu xi jgħidilha Erik ma kienx se jgħodd għal widnejha. Anzjuża, stennietu jkompli.

Erik kompla, “Għalhekk, iddeċidejt li nirranġa l-ħanut u nagħtih bixra ġdida, mhux fid-dehra ta’ barra u ta’ ġewwa biss, imma wkoll fin-natura ta’ bejgħ.”

Wilma berrqet għajnejha, gidmet ilsienha u ħalliet lil żewġha jkompli jitkellem.

“Se niftħu bħala restorant u… u… se noqgħod fih jien,” spiċċa jgħid Erik.

Wilma ħasbitu li kien qed jiċċajta, kif soltu jħobb jagħmel, imma xħin ħarset lejh intebħet li ma kienx. Anzi qatt ma tiftakar li ratu serju daqs dakinhar. Ħassitha ċerta li tgħid x’tgħid ma kinitx se ddawwarlu fehmtu, għax id-deċiżjoni kien ħadha.

“Erik, se titlaq mix-xogħol li diġà għandek propju issa li waslet biex titwieled it-tarbija?” staqsietu Wilma bid-dmugħ f’għajnejha. “U jekk ir-restorant ma jirnexxix, kif se mmantnu lilna nfusna u lit-tarbija? Tinsiex li jien daqt nieqaf mix-xogħol ukoll.”

Erik resaq lejn martu u filwaqt li għannaqha miegħu qalilha, “Qalbi, tinkwetax iżżejjed għax ma jagħmillekx tajjeb. Serraħ rasek li se mmur tajjeb żgur, għax f’dawk l-inħawi m’hemmx restorant ieħor. Barra minn hekk, dak il-ħanut dejjem ġibed in-nies lejh, mhux sejjer ma jerġax ikun suċċess.”

Wilma ma qalet xejn aktar, imma ttamat li żewġha kien jaf x’qed jagħmel. Beżgħet li seta’ jfalli u jispiċċaw lampa stampa. L-akbar inkwiet tagħha kien li żewġha ma kienx iħobb jaħseb fit-tul, imma fil-mument, u għalhekk ċerti konsegwenzi li setgħu jinqalgħu ma kinux jgħaddulu minn moħħu.

Fi żmien sitt xhur, Erik kien irnexxielu jirranġa u jibdel il-ħanut ta’ zijuh minn wieħed mitluq u żdingat għal wieħed nadif u li jiġbdek. Saħansitra Wilma stess stqarret dan ma’ żewġha, meta ħadha tarah għall-ewwel darba.

Għadda ż-żmien u Erik kien sejjer tajjeb bir-restorant, u kemm hu kif ukoll Wilma kienu kuntenti ħafna. Tassew li dak il-ħanut kien ġablu r-risq! Kellu għadd ġmielu ta’ klijenti regolari, tant li kien impjega xi ħaddiema miegħu biex ilaħħaq mad-domanda.

Jum fost l-oħrajn, daħlu jieklu grupp ta’ avukati, wara li spiċċaw mill-qorti. Wieħed minnhom ħareġ bla ma ħallas. Erik tgħidx kemm irrabja għalih. Avukat ieħor intebaħ li Erik kien inkorlat, għalhekk staqsieh, “Xi ġralek, ħabib?”

Bla ma ħasibha darbtejn, Erik wieġbu rrabjat, “Dak il-galantom li għadu kif ħareġ, telaq bla ma ħallas ta’ dak li ħa, ħej!”

“Tinkwieta xejn, ħabib,” qallu l-avukat hekk kif ħareġ il-kartiera mill-but u newwillu karta ta’ ħamsin ewro. “Hawn, ħa, żomm tiegħi u tiegħu wkoll.”

“Ma tarax!” esklama Erik. “Mela jien għall-flus; dawk imorru u jiġu. Jien għall-punt. Aħjar qabad u qalli li ma setax iħallas, għax kont ngħidlu li ma kinitx problema u naqdih xorta; imma li jaqbad u jitlaq bla ma jħallas, ma nniżżilhiex.”

“Qed ninsisti li nħallas tiegħu jien,” reġa’ qallu l-avukat. “Minkejja li ma nafux, irrid inħallas tiegħu jien, għax ma rridx li int tieħu impressjoni ħażina tagħna l-avukati.” Erik kellu jaċċetta l-flus kontra qalbu, daqskemm l-avukat dam jisfurzah.

Xi jiem wara, l-avukat reġa’ mar jiekol fir-restorant ta’ Erik. Erik kien pront mar fuqu u qallu, “Ħabib, dawn il-flus li ħallast int għall-avukat l-ieħor. Ħudhom, dawn tiegħek.”

L-avukat tħawwad u qallu, “M’iniex nifhmek.”

Erik spjegalu, “Ftit wara li tlaqt inti, l-avukat l-ieħor, li kien intebaħ li ħareġ bla ma ħallas, ġie lura u wara li skuża ruħu, ħallas dejnu. Għalhekk, qed nagħtik il-flus lura, għax ma rridekx tieħu impressjoni ħażina tagħna n-negozjanti!”

Wara din il-ġrajja Erik intebaħ li kien żbalja meta ħaseb ħażin fl-avukat u rrealizza li żball ġenwin kulħadd jista' jieħdu.